انسان ، حرفیست .

زده می شود .

خوانده می شود .

ترانه می شود ، به یــــــــــــــــــــــــــــــــــاد می ماند ...

گاهی

ناله ایست ،

تنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــها ،

خاک خوب می فهمدش ....

شکستن شیشه اش را

نمی دانم کار چه کسی بود

اما

بوی قلبت

تا اینجاها هم

آمده است ...

اینجا :

گلخانه ،

همه شیشه ،

 وسط ِ یک برج ...

کاج ام ،

زینتی ،

با یک گلدان :

پلاستیکی ...

زنده ام ،

نگاه ام کنید !

سبزم ،

همیشه !

خوش به حال زمین

هنوز عاشق است !

دانه می گیرد

جوانه هدیه می دهد

آغوش به برف می گشاید و

لبخند سبزه ارزانی می کند

با این همه سیم خاردار

که تکه تکه اش کرده است ...

همه ی این راه ها که به تو نمی رسند

طنابی اند

حلقه ی

گردنم

                             ممنونم آقای یاکیده !

مادربزرگ ،

آهنگی بود ،

             اصیل ،

                       بلند ،

صفحه اش ،

                                          آبی ِ آسمانی ...

 گرامافون که عتیقه شد ،

                                                    دیگر نشنیدمش ...